Áhættuhópar

Þær atvinnustéttir sem taldar eru vera í mestri áhættu hvað snertir raddnotkun eru:

a) Kennarar

Margar rannsóknir víða um heim sýna að kennarar þjást af óþægindaeinkennum sem tengjast misbeitingu raddar. Þannig er talað um að milli 20 % – 80% kennara þjáist af ýmsum álagsseinkennum á rödd (þurrkur, erting, sviði, kökkur, hæsi án kvefs, ræskingaþörf, raddbrestur, raddþreyta).

•    Af þeim sem nota röddina sem atvinnutæki eru kennarar taldir vera í mestri áhættu að skaða röddina við vinnu sína
•    Kennarar skipa efstu (1 –6) sæti þeirra sem leita til læknis vegna raddvandamála og óþægindaeinkenna þeim tengdum.
•    Kvenfólki er hættara við raddvandamálum sérstaklega af líffræðilegum orsökum. A.m k 80% kennara eru konur.
•    Kennarar sem hafa lengri kennsluferil kvarta meira undan álagseinkennum á rödd en þeir sem hafa styttri.
•    40% kennara kenna kennsluumhverfi um raddvandamál sín.
•    20% kennara hafa þurft að taka veikindaleyfi vegna raddar miðað við 4% þeirra sem starfa ekki sem kennarar.
•    Í Bandaríkjunum er talið að 28.000.000 manns þjáist daglega af álagseinkennum á rödd. Talið er að raddvandamál kennara mælt í veikindadögum og meðferð kosti bandaríska þjóðfélagið allt að  2,5 billon dollara árlega.
•    Markviss raddþjálfun hefur fækkað veikindadögum hjá kennurum.
•    Helmingi fleiri kennarar kvarta undan raddvandamálum miðað við þá sem starfa ekki sem kennarar.
•    Náttúrulögmál sýnir að rödd hækkar sig í ákveðnu hlutfalli við þann hávaða sem henni er beitt  í. Miðað við þekktar kringumstæður í kennslustofu gæti kennari þurft að hækka sig upp í 80 – 90 dB. Engin mannsrödd stenst slíkt til lengdar.